Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Η αυτοκρατορία του Πούτιν και τα πλοκάμια της στην Ελλάδα

Του Ανδρέα Μπελιμπασάκη
Στις 26 Ιανουαρίου 2000, στο ετήσιο παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ του Νταβός, μια συζήτηση για τον ενεργειακό ρόλο της Ρωσίας πλησιάζει στο τέλος της. Ο συντονιστής του πάνελ απευθύνει στους ομιλητές την τελευταία ερώτηση: «Ποιος είναι ο κύριος Πούτιν;». Εκείνη τη στιγμή το μικρόφωνο βρίσκεται στα χέρια του Ανατόλι Τσουμπάις, του πιο στενού συνεργάτη του προέδρου Μπόρις Γέλτσιν, μέλους της νέας ρωσικής πολιτικής ελίτ και «αρχιτέκτονα των ιδιωτικοποιήσεων» τη δεκαετία του '90. 

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Ένας στους τρεις Έλληνες στερείται βασικά αγαθά

Δεν έχουν τέλος τα στοιχεία που δείχνουν τη δραματική φτωχοποίηση των Ελλήνων στα χρόνια της κρίσης. Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η Eurostat, πάνω από 1 στους 3 Έλληνες αντιμετωπίζουν υλικές και κοινωνικές στερήσεις, με την Ελλάδα να εμφανίζει το τρίτο χειρότερο ποσοστό σε ολόκληρη την Ε.Ε.

Περί ..."εξόδου" από τα μνημόνια...

Δεν βλέπει «καθαρή έξοδο» για Ελλάδα η Capital Economics

Αμφισβητεί ότι η βελτίωση της οικονομίας θα «πιάσει» τις προβλέψεις, ενώ αναμένει συνέχιση των μέτρων λιτότητας ο διεθνής οίκος. Η διαγραφή χρέους, μόνη πραγματική ελπίδα για Ελλάδα.

Η ελληνική κρίση έχει υποχωρήσει και η κυβέρνηση ίσως μπορέσει να βγει από το πρόγραμμα διάσωσης τον επόμενο Αύγουστο, όπως έχει σχεδιάσει.

Προειδοποιήσεις Στίγκλιτς για το Bitcoin: Δεν έχει κοινωνική αξία

Ο φημισμένος οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς δήλωσε σήμερα ότι πιστεύει πως το κρυπτονόμισμα bitcoin "δεν έχει κοινωνική αξία" και πως θα εκπλησσόταν αν το ράλι του συνεχιζόταν στο 2018. Ο Στίγκλιτς έκανε τις δηλώσεις αυτές στο ετήσιο Φόρουμ για την Αραβική Στρατηγική στο Ντουμπάι. 

Η αποκαθήλωση της κοινωνικής Ευρώπης

των Σάββα Ρομπόλη & Βασίλη Μπέτση –

Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία ισχυρίζεται, σε σχέση με τη σύνοδο κορυφής του Γκέτεμποργκ (Σουηδία) στις 17/11/2017 ότι η υιοθέτηση του «Ευρωπαϊκού Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων» συμβάλλει στον περιορισμό του ανησυχητικού πλέον για την προοπτική της ΕΕ διευρυμένου κοινωνικού ελλείμματος του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Συνέχεια εδώ

Τα παραφερνάλια της μείωσης του ΑΕΠ

Την εποχή της χρηματιστηριακής έκρηξης, κάπου εκεί στα τέλη του προηγούμενου αιώνα, οι έλληνες έμαθαν ξαφνικά οικονομικά. Θέλοντας και μη δηλαδή, αφού στην καθημερινότητά τους εισέβαλαν ένα σωρό άγνωστα ως τότε πράγματα και όροι όπως μπλου τσιπ, λίμιτ απ, Ρ/Ε, υπεραπόδοση, έκδοση υπέρ το άρτιο κλπ. Σήμερα, κάπου μια εικοσαετία αργότερα, η σοβούσα καπιταλιστική κρίση έγινε αιτία οι έλληνες να εμπλουτίσουν τις οικονομικές τους γνώσεις και να μάθουν για ΑΕΠ, για εξωτερικά ισοζύγια, για μπέιλ άουτ και μπέιλ ιν, για δημοσιονομία, για πρωτογενή αποτελέσματα και λοιπά. Βεβαίως, όπως γίνεται συνήθως, η έλλειψη υπόβαθρου δεν αφήνει αυτή την γνώση να εισχωρήσει πολύ βαθύτερα από το επίπεδο της επιδερμίδας αλλά αυτό δεν είναι κουσούρι αποκλειστικά των ελλήνων.

Εν πάση περιπτώσει, ένα από τα πράγματα που μάθαμε είναι ότι στα χρόνια της κρίσης το ΑΕΠ μας καταποντίστηκε στα 170 δισ. (πάνω-κάτω) από τα 230 δισ. (πάνω-κάτω), που είχε βρεθεί το 2008.Αν και δεν καταλαβαίνουμε απόλυτα τι επιπτώσεις έχει κάτι τέτοιο, η αίσθησή μας ότι πρόκειται για κάτι πολύ άσχημο είναι σωστή. Όμως, ποιά ακριβώς είναι τα κακά που συνεπάγεται μια μείωση του ΑΕΠ;

Κατ' αρχάς, παραμορφώνει τους οικονομικούς δείκτες. Για παράδειγμα, το 2008 το δημόσιο χρέος βρισκόταν στα 260 δισ. (πάνω-κάτω) και το ΑΕΠ στα 230 δισ. ευρώ. Σε ποσοστιαία έκφραση, το χρέος βρισκόταν στο 113% του ΑΕΠ. Ακόμη κι αν σήμερα το χρέος μας είχε παραμείνει στα 260 δισ. (που δεν έχει), ποσοστιαία θα είχε σκαρφαλώσει στο 153%. Φυσικά, αυτή η παραμόρφωση ισχύει και ανάποδα. Όταν, δηλαδή, αρχίσει να αυξάνεται το ΑΕΠ, οι δείκτες καταχρέωσης θα μειώνονται και θα δώσουν δικαίωμα σε κάποιους να ισχυριστούν ότι μείωσαν το χρέος, χωρίς στην πραγματικότητα να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Ο Ντάισελμπλουμ ομολογεί, το «γερά Γερούν» συνεχίζεται

Το τελευταίο διάστημα, ο απερχόμενος πρόεδρος του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, ο άνθρωπος που έγινε σύνθημα της ιδεοληπτικής υπακοής στη λιτότητα με το «γερά Γερούν», παραδέχεται ότι οι έλληνες φορολογούμενοι θυσιάστηκαν για να σωθούν οι τράπεζες και οι ξένοι «επενδυτές». Δεν είναι η πρώτη ομολογία «λάθους» και μάλλον όχι η τελευταία. Η ιστορία άλλωστε επαναλαμβάνεται, ακόμα και σήμερα, με διαφορετικούς θύτες και ίδια θύματα ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
 του Θάνου Καμήλαλη

O Ντάισελμπλουμ περνάει μία κρίση… ειλικρίνειας. Το πρώτο «χτύπημα» ήρθε στις αρχές Νοεμβρίου όταν ο Ολλανδός πολιτικός παραδέχτηκε ότι:
«Είχαμε τραπεζική κρίση, δημοσιονομική κρίση και χρησιμοποιήσαμε πολλά από τα χρήματα του φορολογούμενου, με λάθος τρόπο κατά τη γνώμη μου, για να σώσουμε τις τράπεζες. Ο κόσμος που επέκρινε τα πρώτα χρόνια λέγοντας πως όλα έγιναν για τις τράπεζες έχει κάποιο δίκιο»
Πριν λίγες μέρες ο Ντάισελμπλουμ επανήλθε, με νέα ομολογία:
«Τα πρώτα χρόνια έγιναν λάθη και στα πρώτα προγράμματα αυτοσχεδιάσαμε. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίσαμε τις τράπεζες ήταν δαπανηρός και μη αποτελεσματικός. Είναι αλήθεια ότι στόχος ήταν να σωθούν οι επενδυτές εκτός Ελλάδας»
Φυσικά, δεν πρόκειται για κάποια αποκάλυψη, ωστόσο η επικύρωση της άποψης ότι «όλα έγιναν για τις τράπεζες», από έναν άνθρωπο που πρωταγωνίστησε σε πολλά από τα «κρίσιμα Eurogroups» έχει μία ιδιαίτερη σημασία. Αρχικά, προκαλεί εντύπωση το πόσο διαφορετική είναι η ανάγνωση της κρίσης από έναν πολιτικό χωρίς ουσιαστικά πλέον κορυφαίο αξίωμα, σε σχέση με όσα υποστηρίζει το ίδιο πρόσωπο ενόσω βρίσκεται στο επίκεντρο της. Δεν έχει περάσει και μεγάλο διάστημα άλλωστε, από τότε που ο Ντάισελμπλουμ εξαπέλυε αήθεις επιθέσεις συνολικά στον ευρωπαϊκό Νότο, αντιγράφοντας και αναπτύσσοντας επιχειρήματα επιπέδου Θεόδωρου Πάγκαλου: «Οι χώρες του Νότου έφαγαν τα λεφτά σε ποτά και γυναίκες» είχε δηλώσει τον περασμένο Μάρτιο.

Τι αποδεικνύουν οι παραδοχές Ντάισελμπλουμ; Τίποτα, αλλά και πολλά μαζί. Η αλήθεια είναι ότι δεν περιμέναμε τις εξομολογήσεις του ολλανδού πολιτικού για να μάθουμε τι έχει συμβεί την περίοδο της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα. Άλλωστε ανάλογες ομολογίες αποτυχίας είναι συνηθισμένες τα τελευταία χρόνια, κυρίως από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που ζήτησε «συγγνώμη» για το λάθος συντελεστή του πρώτου μνημονίου που οδήγησε στην έκρηξη της ύφεσης. Αναλυτές έχουν καταγράψει λεπτομερώς το πώς το πρώτο μνημόνιο οδήγησε στη σωτηρία των ξένων τραπεζών (κυρίως της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ολλανδίας). Οι αντιπρόσωποι των χωρών της Ευρωζώνης στο ΔΝΤ, στην κρίσιμη συνεδρίαση του ΔΝΤ, υποσχέθηκαν ότι οι τράπεζες τους δεν θα απομακρυνθούν από την Ελλάδα, κατευνάζοντας έτσι τον σκεπτικισμό χωρών όπως της Αυστραλίας, του Καναδά, της Ρωσίας, της Κίνας, της Αργεντινής, της Ελβετίας και της Βραζιλίας. Όπως είχαν τονίσει, σύμφωνα με τα πρακτικά:
  • Γερμανός εκπρόσωπος: «Μπορώ να διαβεβαιώσω ότι οι γερμανικές τράπεζες θέλουν να διατηρήσουν μία συγκεκριμένη έκθεση στις ελληνικές τράπεζες, που σημαίνει ότι δεν θα πουλήσουν ελληνικά ομόλογα και θα κρατήσουν πιστωτικές γραμμές με την Ελλάδα»
  • Γάλλος εκπρόσωπος: «Είχαμε συνάντηση νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα μεταξύ των μεγαλύτερων γαλλικών τραπεζών και της υπουργού, κυρίας Λαγκάρντ. Θα ήθελα να παραθέσω την κοινή δήλωση στο τέλος της συνάντησης, που λέει ότι οι γαλλικές τράπεζες δεσμεύονται να κρατήσουν την έκθεση τους στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του προγράμματος. [..] Οπότε είναι ξεκάθαρο ότι οι γαλλικές τράπεζες, που είναι οι πιο εκτεθειμένες τράπεζες στην Ελλάδα, θα κάνουν τη δουλειά τους».
  • Ολλανδός εκπρόσωπος: «Οι ολλανδικές τράπεζες, σε συνεργασία με τον υπουργό Οικονομικών, έχουν συζητήσει και έχουν δημόσια ανακοινώσει ότι θα έχουν ρόλο στην υποστήριξη των ελληνικών τραπεζών και της ελληνικής κυβέρνησης».
Πολύ γρήγορα φάνηκε ότι έλεγαν ψέματα. Στην αρχή του ελληνικού δράματος, η έκθεση των γαλλικών τραπεζών σε ελληνικό κρατικό χρέος έφθανε τότε στα 60 δισεκατομμύρια ευρώ και των γερμανικών στα 35 δισεκατομμύρια. Με το τέλος του πρώτου μνημονίου, η κατάσταση ήταν πολυ'διαφορετική.

Σύμφωνα επίσης με έγγραφο που είχε αναδείξει στην Ελλάδα το TPP, τα υψηλόβαθμα στελέχη τους Διεθνού Νομισματικού Ταμείου γνώριζαν πριν εγκρίνουν το πρώτο «πακέτο διάσωσης» ότι, ακόμα κι αν εφαρμοστούν όλες οι «μεταρρυθμίσεις», υπήρχε μεγάλος κίνδυνος το πρόγραμμα να αποτύχει. Τη σχετική προειδοποίηση έστειλε ο καθ' ύλην αρμόδιος, επικεφαλής ανάλυσης του Ταμείου, Ολιβιέ Μπλανσάρντ μέσω εμπιστευτικής επιστολής στον τότε επικεφαλής του ελληνικού προγράμματος, Πολ Τόμσεν, στις 4 Μαϊου του 2010, μία μέρα πριν το ΔΝΤ συνεδριάσει και εγκρίνει τελικά το πρώτο μνημόνιο.

Όλα αυτά αποσιωπήθηκαν για να εξυπηρετηθούν πολιτικές σκοπιμότητες και ισχυρά συμφέροντα. Ο Ντάισελμπλουμ αλλά και άλλοι υποστηρίζουν ότι λόγω πίεσης χρόνου, «αυτοσχεδίασαν», προσπαθώντας να ανταπεξέλθουν στις πρωτόγνωρες συνθήκες κρίσης. Είναι όμως λίγο απίθανο όλα τα «λάθη» των δανειστών σε όσα επέβαλλαν στις ελληνικές κυβερνήσεις να... έτυχε να εξυπηρετούν τους λίγους, έναντι των πολλών. Επίσης, ο ρόλος των μνημονίων ήταν διπλός: Η απεμπλοκή των «επενδυτών» από τη μία και η νέα εμπλοκή τους, μέσω των διμερών δανείων με την Ελλάδα, των ομολόγων που μπορούσαν να εκδώσουν με μηδενικό ή και αρνητικό επιτόκιο αλλά και των ευκαιριών για τους «επενδυτές» τους να πάρουν κομμάτι από τη δημόσια περιουσία της χώρας. Παραμένει άγνωστό το ακριβές ποσό που κέρδισαν οι κυβερνήσεις των ισχυρότερων της Ευρωζώνης από την ελληνική κρίση, ωστόσο το νούμερο φαίνεται να είναι δυσθεώρητο. Σύμφωνα, για παράδειγμα με υπολογισμούς του γερμανικού ινστιτούτου Λάιμπνιτζ , η Γερμανία εξοικονόμησε πάνω από 100 δισ. ευρώ στον προϋπολογισμό της την περίοδο 2010-2015, ήτοι, κάτι παραπάνω από 3% του ΑΕΠ της.

Πριν όμως αναφωνήσει κανείς ειρωνικά ότι «πέσαμε από τα σύννεφα», ίσως θα πρέπει να αναλογιστεί το πόσο περιθωριακές ήταν αυτές οι απόψεις την πρώτη περίοδο της κρίσης. Τότε που θεωρούταν σχεδόν «συνωμοσιολογία» να ισχυρίζεται κάποιος ότι «όλα γίνονται για να σωθούν οι τράπεζες, και μάλιστα οι ξένες», ή ακόμα και η επιβεβαιωμένη πλέον καταγγελία ότι «το 95% των δανείων πηγαίνει πίσω στους δανειστές». Τότε, που κυριαρχούσε η άποψη Παπανδρέου ότι πρόκειται για ένα «δυσάρεστο φάρμακο», ή τα ΜΜΕ παραληρούσαν υποστηρίζοντας ότι αν δεν πάρουμε την επόμενη δόση, «δεν θα πληρωθούν οι συντάξεις». Γρήγορα βέβαια, μάθαμε και το γιατί συνέβαινε αυτό το όργιο παραπληροφόρησης. Το τρίγωνο της διαπλοκής μεταξύ κομμάτων, τραπεζών και ΜΜΕ είχε στηθεί χρόνια πριν και είχε έρθει η ώρα να «βγάλει τα λεφτά του».

Όταν το πρώτο μνημόνιο, όπως ήταν προδιαγεγραμμένο, απέτυχε, ακολούθησαν απλώς δύο επόμενα (κι ένα «τέταρτο», ίσως χωρίς χρηματοδότηση, την περίοδο 2019-2022). Η υπεράσπιση των μνημονιακών πολιτικών «για το καλό της χώρας» σταδιακά μετατράπηκε σε ιδεοληψία και άρνηση της πραγματικότητας. Όταν το πρόγραμμα αποδείχτηκε πως «δεν έβγαινε» και το φάρμακο τελικά ήταν δηλητήριο, επιχειρήθηκε ξανά η μετάθεση των ευθυνών στους πολίτες. Πρόκειται για το πολύ γνωστό επιχείρημα του «μαύρου προβάτου», όπως αποκαλούταν η Ελλάδα (η ελληνική κοινωνία κατ’ επέκταση) και συνοδευόταν από την απορία «πώς γίνεται να βγήκαν όλες οι χώρες από το μνημόνιο και η Ελλάδα όχι;».

Την ίδια στιγμή που «έγκυροι» αναλυτές απέδιδαν τα δεινά της ελληνικής κοινωνίας είτε στην «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς, είτε ακόμα στο ότι «η Ελλάδα δεν έχει περάσει διαφωτισμό», στις τράπεζες συνέβαινε ένα ακόμα έγκλημα. Πρόσφατα το Ελεγκτικό Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποκάλυψε σε έρευνά του ότι το ΤΧΣ διοχέτευσε στις ελληνικές τράπεζες 45,4 δισ. ευρώ. Από αυτά, λόγω λάθος χειρισμών των τραπεζών, το Δημόσιο μπορεί να πάρει πίσω μόνο τα 5,7 δισ. ευρώ.

Λίγο αργότερα, η ιδεοληψία έγινε φανατισμός, που αντικατοπτρίστηκε στη γνωστή φράση «Γερά Γερούν» ή και στο «Μέρκελ τράβα την πρίζα». Τώρα που ο «Γερά Γερούν» συντάσσεται με την ανάγνωση των γεγονότων των πολιτικών του αντιπάλων, τι έχουν να πουν όσοι από την αρχή της κρίσης παπαγάλισαν τα πιο ψευδή και πολλές φορές χυδαία επιχειρήματα υπέρ των πολιτικών λιτότητας; Και τι έχουν να πουν όσοι αρχικά κατήγγειλαν αυτές τις πολιτικες, λίγο πριν καταλήξουν οι πιο πιστοί και χρήσιμοι υπερασπιστές στους; Όπως αναμενόταν, τίποτα. Η κυβέρνηση και η μεγαλύτερη μερίδα της αντιπολίτευσης σιωπούν εκκωφαντικά μπροστά σε αυτές τις παραδοχές. Μπορεί να ρίχνουν με ευκολία τις ευθύνες η μία στην άλλη πλευρά, αλλά όταν πρόκειται για το «ταμπού» των ευθυνών τραπεζών και «εταίρων», όσοι έχουν επιλέξει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τον «μονόδρομο» της λιτότητας κοιτούν προκλητικά το ταβάνι.

Έχουν σημασία όλα αυτά σήμερα; Φυσικά και ναι. Πρώτον, η ανάγνωση και αναγνώριση της ιστορίας, πόσο μάλλον πολύ πρόσφατων γεγονότων, έχει ιδιαίτερη σημασία, ώστε τα ίδια λάθη να μην επαναλαμβάνονται, οδηγώντας στη φάρσα. Δεύτερο, αυτή η επανάληψη των λαθών, τραγική φάρσα, συνεχίζεται.

Έχει αλλάξει το «μείγμα πολιτικής», επτά χρόνια μετά το ξεκίνημα της μνημονιακής καταστροφής; Φυσικά και όχι. Ούτε πρόκειται, με βάση τα σημερινά δεδομένα. Τη Δευτέρα, ξεκίνησε η συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής για τον προϋπολογισμό του 2018. Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι αυτός είναι ο «τελευταίος μνημονιακός προϋπολογισμός». «Μέχρι τον επόμενο» θα έπρεπε να συμπληρώσουμε. Το κατά (και) τον Ντάισελμπλουμ λάθος, δηλαδή η μεταφορά των βαρών στους φορολογούμενους για την εξυπηρέτηση των μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων, επαναλαμβάνεται για ακόμα μία φορά: Στην τελευταία αναθεώρηση του μνημονίου (επίσης, μέχρι την επόμενη) η ελληνική κυβέρνηση επαναλαμβάνει τη δέσμευση της στα εξοντωτικά πλεονάσματα του 3,5% μέχρι το 2022, που θα μειωθούν στο ύψος περίπου του 2% μέχρι το 2060. Η Ελλάδα συνεχίζει να (νομίζει ότι) «καταπολεμά» τη λιτότητα με περισσότερη λιτότητα, να εφαρμόζει ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που θα έκανε τη Μάργκαρετ Θάτσερ να κοκκινίζει από ζήλια, να αποτελεί το πειραματόζωο της Ευρωζώνης.

Παράλληλα, συνεχίζεται και η εξυπηρέτηση κάθε λογής συμφερόντων, που έχουν βάλει στόχο τα «κόκκινα δάνεια». Στο τρίτο μνημόνιο, πέντε χρόνια μετά τον «αυτοσχεδιασμό» του πρώτου, οι δανειστές επέβαλλαν στην Ελλάδα το άνοιγμα της δευτερογενούς αγοράς μη εξυπηρετούμενων δανείων, δηλαδή την πώληση «κόκκινων» δανείων σε funds, κερδοσκοπικούς οργανισμούς που επωφελούνται από τις τραπεζικές κρίσεις που ξεσπούν ανά τον κόσμο. Μετά τις ΗΠΑ και την «φούσκα» των ακινήτων, την Ισπανία των μαζικών εξώσεων και άλλες, μικρότερου βεληνεκούς περιπτώσεις, όπως η Ιρλανδία, έχει έρθει πλέον η σειρά της Ελλάδας.

Εκτός από τεράστιας κοινωνικής σημασίας, το ζήτημα των «κόκκινων δανείων υπερχρεωμένων νοικοκυριών είναι και η καλύτερη απόδειξη για το ποιον συνεχίζουν εξυπηρετούν αυτές οι πολιτικές. Δανειστές, τράπεζες και κυβέρνηση είχαν δύο επιλογές: Η πρώτη, ήταν να αναγνωρίσουν το κοινωνικό πρόβλημα που προκάλεσε η λιτότητα, να διαγράψουν χρέη (η Σεισάχθεια ήταν κάποτε στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ) ή, έστω, να δώσουν τη δυνατότητα στους δανειολήπτες να εξαγοράσουν τα δάνεια τους από τις τράπεζες, πληρώνοντας ένα μικρό μέρος. Η δεύτερη, να εξυπηρετήσουν τους κερδοσκόπους, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι οι τράπεζες θα πωλούν δάνεια σε χαμηλότερη τιμή. Επέλεξαν το δεύτερο, χρησιμοποιώντας το ευτελές επιχείρημα του «στρατηγικού κακοπληρωτή». Κι αυτή η επιλογή, είναι η καλύτερη απόδειξη για το ποιους εξυπηρετεί η ασκούμενη πολιτική, είτε με δεξιό είτε με «αριστερό» μανδύα.

Μία ακόμα απόδειξη, που αφορά συγκεκριμένα την πολιτική της Ευρωζώνης, είναι η συμπεριφορά της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας απέναντι στην Ελλάδα. Εκτός από το κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών, λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα, η ίδια η «ανεξάρτητη» ΕΚΤ συμπεριφέρεται στη χώρα ως κερδοσκοπικός οργανισμός. Σύμφωνα με τον ίδιο τον πρόεδρο της, Μάριο Ντράγκι, η ΕΚΤ έχει αποκομίσει κέρδη 7,8 δισ. ευρώ από την αγορά των ελληνικών ομολόγων στο πρώτο μνημόνιο, κέρδη που αρνείται να επιστρέψει στην Ελλάδα, παραβαίνοντας την δέσμευσή της προς τις ελληνικές κυβερνήσεις.

Δεν πρόκειται λοιπόν περί λάθους, ούτε περί πρόχειρου αυτοσχεδιασμού, ούτε περί άσκοπης αναπόλησης του παρελθόντος. Κι όσο η ιστορία που πλέον αναγιγνώσκει κάπως πιο σωστά ο Ντάισελμπλουμ επαναλαμβάνεται, τόσο τα αποτελέσματα, για όσους υποφέρουν από αυτήν, θα είναι τα ίδια. Σαν κακόγουστη φάρσα.
------------------------ 

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Οι μεταπράτες του «εκσυγχρονισμού»

του Μένιου Τασιόπουλου –

Τα όσα δεινά βιώνει τα τελευταία χρόνια η ελληνική κοινωνία οφείλονται σε σημαντικό βαθμό στο γεγονός ότι έπεσε στην παγίδα να υποτιμήσει την αξία και τη σημασία του εθνικού κράτους. Οι άρχουσες ελίτ που είχαν αναδειχθεί μέσα από τις αναταράξεις και τις περιπλοκές της μεταπολεμικής ιστορίας δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Επέδειξαν αμηχανία στις στρατηγικές επιλογές τους για το μέλλον της χώρας. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Eπιστροφή στις αρχές.

--------------

Στουρνάρας: Γιατί δεν λειτούργησαν οι θεσμοί στην Ελλάδα

Η είδηση: Στουρνάρας: Γιατί δεν λειτούργησαν οι θεσμοί στην Ελλάδα

Aκούγοντας τον κ. Στουρνάρα να μιλάει θεσμούς αμέσως στο μυαλό σου πάει στην έκφραση: "Έλα ..νί στο τόπο σου και ..τσο μην γυρεύεις" που θα το κόψει η συντακτική ομάδα. Για να μην παραφερθούμε...

Αντί άλλων σχολίων για τον εν λόγω κύριο, που είναι ο τελευταίος που μπορεί να μιλάει για θεσμούς, παραπέμπω σε μια παλιότερη ζουμερή εγγραφή.

Όχι από στελέχη του κόμματος της Μέρκελ στην πρόταση Σουλτς για “Ηνωμένες Πολιτείες Ευρώπης”

Ανώτερα στελέχη των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) της Γερμανίδας καγκελαρίου Άγγελα Μέρκελ απέρριψαν χθες Σάββατο όραμα για τη δημιουργία των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» που παρουσίασαν οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD), με τους οποίους ελπίζουν να σχηματίσουν ξανά κυβέρνηση συνασπισμού.

Βόμβες ΟΟΣΑ για τις συντάξεις!

Η Ελλάδα έχει το ρεκόρ δημόσιας δαπάνης στα κράτη – μέλη. Πολύ υψηλά τα εισοδήματα των συνταξιούχων. Πάνω από την Γερμανία το ποσοστό αναπλήρωσης.
Την εικόνα ενός υπερβολικά γενναιόδωρου συνταξιοδοτικού συστήματος στην Ελλάδα, που «γονατίζει» τον κρατικό προϋπολογισμό, σκιαγραφεί η νεότερη έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης για τις συντάξεις (Οι συντάξεις με μια ματιά 2017 – Pencions at a glance 2017).

Αντιμέτωποι με πλειστηριασμούς και οι εγγυητές κόκκινων δανείων

Αντιμέτωποι με πλειστηριασμούς και κατασχέσεις βρίσκονται οι εγγυητές που έχουν αναλάβει απέναντι στην τράπεζα την ευθύνη ότι θα καταβάλουν την οφειλή σε περίπτωση που ο δανειολήπτης δεν αποπληρώσει το δάνειο.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΑΜΟΓΙΑ;;; ΑΚΟΜΑ … «ΓΕΡΟΥΝ, ΓΕΡΑ»;;;

blogger: Το blogg  αυτό επιμένει, σχεδόν εμμονικά, να θυμάται τους "γραφικούς" και απαξιωμένους που από την αρχή της κρίσης είδαν και μίλησαν για τον πυρήνα της κρίσης. Έτσι για να θυμόμαστε και να πατάμε στη γη. 
Το γεγονός ότι τα συστημικά ΜΜΕ εξαφάνισαν τις απόψεις του εν λόγω οικονομολόγου, αλλά πρόβαλλαν την μια και μοναδική θέση του μονόδρομου και της μιας οικονομικής αυθεντίας έχει μεγάλη ουρά, αφού έχει λίγους κερδισμένους και πολλούς μα πάρα πολλούς χαμένους. Οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες δεν παραγράφονται, αφού η καταστροφή  είναι θηριώδης και μη αντιστρεπτή.
Γαλή ανάγνωση.

Πολύ πριν την υπογραφή της πρώτης δανειακής σύμβασης και συγκεκριμένα τον Μάϊο του 2010, είχα δώσει μια συνέντευξη στην τηλεόραση και είχα δηλώσει ότι όλο αυτό γίνεται για να σωθούν συγκεκριμένες τράπεζες και όλο το δάνειο των 110 δις ευρώ θα πάει σε αυτές!
(Απόσπασμα από την συνέντευξη στις 13 Μαίου 2010 !!! )
Στην αρχή δέχτηκα πιέσεις! Οι πιέσεις κατόπιν μεταβλήθηκαν σε «απαγορεύσεις» προς καναλάρχες να μην … βγαίνω στην τηλεόραση! Λίγο αργότερα επειδή τα είπα πολύ πιο … αναλυτικά ακόμα και το ΕΣΡ έστελνε κατευθύνσεις οδηγίες προς τα κανάλια με τις οποίες απαγόρευε να φιλοξενούν απόψεις όπως η δική μου!!!

Ευτύχιος, όπως και ήταν

Tης Μαρίας Dawkinson
Σηκώθηκε, ξυρίστηκε, ντύθηκε όπως πάντα με το παπιγιόν του, έβαλε τα παπούτσια του και κάλεσε ταξί για να πάει στο μαγαζί. Κάθισε στην αγαπημένη του πολυθρόνα σε αναμονή μιας ακόμα μέρας στη δική του Ερμού, και έφυγε, γι αλλού. Πρώτη φορά, μετά από 80 χρόνια, από τότε που έπιασε δουλειά στο μαγαζί, άλλαξε δρόμο.
Πόλεμοι ήρθαν κι έφυγαν, πήραν ζωές και λάφυρα, πήραν χώρες. Ήρθαν παλινορθώσεις και άλλες τόσες πτώσεις, αλλά το μικρό καταφύγιο της ελπίδας στον μαγικό του χώρο που μοιάζει με παραμύθι, δεν το άγγιξε κανένας και τίποτα. 
  • Εκείνος, ιππότης και ορκισμένος υπερασπιστής της ομορφιάς, την έντυνε με αλεξίσφαιρη αγάπη από τις ριπές και τις τάσεις των καιρών. Τελευταία την προστάτευε και από το φθόνο εκείνων που αρρωσταίνουν όταν βλέπουν την ομορφιά να επιβιώνει και να μη γονατίζει στην περιρρέουσα ασχήμια.
Τα ονόματα έχουν μεγάλη σημασία. Πάντα το έλεγα. Και Ευτύχιος, ήταν στα σίγουρα. Για τους κοντινούς, αλλά και τους μακρινούς του. Γιατί μέσα στη λύσσα για την απαξίωση των πάντων, η παρουσία του και αυτά που άγγιζε μπουμπούκιαζαν συνέχεια, πεισματικά, σχεδόν εμμονικά. 
Αναντικατάστατη θα είναι αυτή η αντίσταση του.

Η υποταγή στην αυθεντία

Της Έλενας Συρμαλή*
Πολλές φορές έχουμε αναρωτηθεί για ακραίες πράξεις ανθρώπων εναντίον συνανθρώπων τους, μετά από κάποια εντολή. Ο Zimbardo (1970) ανέλυσε την έννοια της απεξατομίκευσης προσπαθώντας να εξηγήσει αυτές τις πράξεις. Μέσω της απεξατομίκευσης υποστήριξε ότι η συμμετοχή ενός ατόμου  σε μια ομάδα παρέχει έναν  μανδύα  ανωνυμίας. Οι ανθρώπινες στολές μάλιστα, τις οποίες χρησιμοποιούν διάφορα σύνολα, επιτείνουν το φαινόμενο και αυξάνουν την επιθετική συμπεριφορά. 

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

«Ανισότητα για όλους»

της Νεφέλης Λυγερού –

Η «Ανισότητα για Όλους» είναι ένα από τα σημαντικότερα ντοκιμαντέρ και με την πάροδο των χρόνων η αξία του αποδεικνύεται ολοένα και περισσότερο. Σ’ αυτό, ο καθηγητής Ρόμπερτ Ράιχ εξηγεί πώς η σημερινή ανισότητα στην κατανομή του πλούτου όχι μόνο παροξύνει τα κοινωνικά προβλήματα, αλλά και προκαλεί οικονομική κρίση, όπως τη Μεγάλη Ύφεση του 1929, όπως την κρίση του 2008. Συνέχεια εδώ


Ακόμη μια χαμένη ευκαιρία για την ΑΟΖ: Τα σενάρια μυστικής διπλωματίας μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης
Ο Αλέξης Παπαχελάς με την συνέντευξη που πήρε στο παλάτι του Ταγίπ Ερντογάν έδωσε την μεγαλύτερη βοήθεια στην ελληνική κυβέρνηση αποκαλύπτοντας με μεγάλη καθαρότητα το σύνολο της τουρκικής ατζέντας στις σχέσεις με την Ελλάδα.