Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Γουλίαμ Μάλινσον: O Oμπάμα επισκέφθηκε Ελλάδα και Γερμανία, τον σκλάβο και τον αφέντη!

του Γουίλιαμ Μάλινσον, πρώην βρετανού διπλωμάτη, καθηγητή Πολιτικών Ιδεών και Θεσμών στο πανεπιστήμιο Guglielmo Marconi.

Ενδεχομένως σε κάποιους να φανεί παράξενο το ότι το τελευταίο ταξίδι του Ομπάμα ήταν στην Ελλάδα ( και ακολούθως στη Γερμανία), στον σκλάβο και τον αφέντη, με άλλα λόγια. 
Ωστόσο, πέρα από την προφανή δημοσιοσχετίστικη αξία, σίγουρα υπήρξαν πολλά περισσότερα που συζητήθηκαν στα παρασκήνια, όπως πάντα συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις, π.χ. οι πωλήσεις όπλων.

Ο άνθρωπος γράφει την Ιστορία

snowden-nsaΕίναι μεγάλη η αγωνία των νεοφιλελεύθερων φασιστών να βαφτίσουν «δικτάτορες» ή «φασίστες» όλους όσοι αντιστέκονται στον νεοφιλελεύθερο φασισμό τους.
Βέβαια, δεν τα καταφέρνουν και πολύ καλά.
Παρ’ όλη τη συστηματική αποβλάκωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, πάντα θα υπάρχουν και άνθρωποι που θα σκέφτονται με το δικό τους μυαλό.
  • Είναι γελοίο να ζεις την εποχή της δικτατορίας των αγορών και να υποστηρίζεις πως ο Φιντέλ Κάστρο ήταν δικτάτορας.
  • Είναι γελοίο να μην έχουν καμία σημασία πια οι εκλογές στις χώρες της Δύσης, να μην έχει καμία απολύτως σημασία ποιον ψηφίζουν οι πολίτες, και εσύ να υποστηρίζεις πως ο Φιντέλ Κάστρο -στην Κούβα με εμπάργκο επί 56 χρόνια- ήταν δικτάτορας γιατί δεν έκανε εκλογές.
Δικτάτορας ο Κάστρο, δημοκράτες η Μέρκελ και ο Σόιμπλε που αποφασίζουν, εκβιάζουν, απειλούν και διατάζουν.
Εγώ, πάντως, γελάω με αυτά.
Βέβαια, ο Φιντέλ Κάστρο θα μπορούσε να θεωρηθεί τρομοκράτης.

Λαϊκισμός vs Καθεστωτικού Αντιλαϊκισμού ή πως ο Λαϊκισμός, με τον ένα ή άλλο τρόπο, τελικά επικρατεί.

1. Μια  από τις βασικές έννοιες, μέσω της οποίας  επιχειρείται να επεξηγηθούν οι σημερινές  πολιτικές εξελίξεις,  είναι αναμφισβήτητα αυτή του λαϊκισμού.   Γνωστή ως έννοια , φορτισμένη κυρίως με αρνητικές συνδηλώσεις ,πολυχρησιμοποιημένη  κυρίως από  τις πολιτικές ελίτ οι οποίες αναλαμβάνοντας  την κυβέρνηση της χώρας, την χρησιμοποιούν κατά κόρον ενάντια  στις προτάσεις και στις απόψεις των  αντιπολιτευόμενων  πολιτικών  ελίτ οι οποίες αγωνίζονται να αποτελέσουν την ερχόμενη κυβέρνηση. Οι τελευταίες, όταν κερδίσουν την εκλογική διαδικασία και γίνουν κυβέρνηση, χρησιμοποιούν την έννοια του λαϊκισμού εναντίων των πολιτικών τους αντιπάλων ακριβώς όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Στο πλαίσιο του πολιτικού ανταγωνισμού, μεταξύ αντιπάλων αρχηγεσιών,  κάθε συνάρθρωση «λαϊκών» αιτημάτων θα καταγγέλλεται, από τους κατέχοντας συγκυριακά την κυβέρνηση, ως «λαϊκιστικά». Ό,τι είναι για το έναν «λαϊκό» είναι για τον άλλον «λαϊκίστικο», και αντίστροφα. Πάντοτε ο λαϊκισμός είναι ο λαϊκισμός του άλλου. Έτσι ο λαϊκισμός είναι μια έννοια αρνητικά φορτισμένη. Δεν υπάρχει κανένας είτε είναι πολιτικός είτε είναι διανοούμενος, που να έχει αποδεχτεί τον τίτλο του λαϊκιστή.     

Τι πρέπει να θυμόμαστε και να θυμώνουμε


Όταν η Χώρα μας προσχώρησε στο ευρώ, πέραν των άλλων συμφώνησε ότι:
1) οποιαδήποτε οικονομική δυσπραγία ή κρίση, θεραπεύεται πάντα με την μείωση των μισθών, των συντάξεων, την μείωση των κρατικών δαπανών και την σχετική διάλυση του κράτους. Υποτίθεται ότι η άσκηση αυτής και μόνον της πολιτικής από την Κυβέρνηση, θα κάνει το Έθνος, μακροχρονίως πιο αποτελεσματικό.
Η συμφωνία αυτή ονομάζεται εισοδηματική πολιτική προς τα κάτω ή πιο χαριτωμένα, ευέλικτη πολιτική μισθών και τιμών. Είναι δε η μόνη πολιτική για την οποία που Λαός θα ψηφίζουμε. Με άλλα λόγια ψηφίζουμε με βάση ποιός θα κάνει την χώρα πιο ‘ανταγωνιστική’, κόβοντας μισθούς και ξεπουλώντας το Κράτος. Δεν νομίζω ότι κάποιος πολιτικός μας είχε ενημερώσει ποτέ ότι μόνο για αυτό υπάρχουν οι εκλογές στην ευρωζώνη. Απόδειξη αυτού ένιαι ότι
2) Η Χώρα επίσης συμφώνησε ότι οι άλλες τέσσερες πολιτικές, που ασκεί κάθε επικυρίαρχη χώρα, η νομισματική πολιτική, η δημοσιονομική πολιτική, η συναλλαγματική πολιτική, και η εμπορική πολιτική να ασκούνται από την ΕΚΤ και την γραφειοκρατία των Βρυξελλών, που από την νομοθεσία της ΕΕ, δεν θα έχουν καμία, μα καμία, ευθύνη για τα αποτελέσματα και τις συνέπειες των πολιτικών που ασκούν. Ούτε για αυτό μας είχαν ενημερώσει δηλαδή ότι είχαμε παραιτηθεί απο κάθε πολιτική που αποτελεί όπλο για κάθε σύγχρονο κράτος για να αντιμετωπίζει το αβέβαιο του οικονομικό γίγνεσθαι, εσωτερικό και εξωτερικό.
Αντίθετα πάσα αλλαγή από τις αρχές αυτές μας λένε, και έντονα τον τελευταίο καιρό, συνιστά χυδαίο ‘λαϊκισμό’.
Από τα παραπάνω λοιπόν προκύπτει ότι η εφαρμογή των μνημονίων αποσκοπεί μόνον στην προστασία της αξίας του ευρώ, που άρα βασίζεται στην λιτότητα, στην ύφεση και στην διαρκή ανεργία, και κερδισμένοι είναι οι Τραπεζίτες, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών και οι διορισμένοι πολιτικοί στις Χώρες της ευρωζώνης.
Είναι νομίζω καιρός, από αυτό τον άθλιο μεσαιωνικό καθεστωτικό σκοταδισμό να απαλλαγούμε, και να πάρουμε στα χέρια μας την τύχη μας, επιστρέφοντας στο Εθνικό μας Νόμισμα.
Κάθε μέρα που περνά και δεν κατανικούμε το φόβο που μας κρατάει μέσα στο ευρώ, κάθε μέρα που παραμένουμε παθητικοί, τόσο πιο πολύ πλησιάζει και η μέρα που δεν θα μας ανήκει τίποτα σαν Λαός και θα μας πάρουν και τα σπίτια οι Τράπεζες που εμείς τις σώσαμε!
Αξίζουμε κάτι καλύτερο από αυτή την ξεφτίλα!
Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος PhD
spyridonstalias@hotmail.com
Πηγή
Blogger: 
Tα πάντα για το ευρώ!

Η συνταγή της γενοκτονίας

Η λύση από την πλευρά των δανειστών είναι η μείωση του αριθμού των εξαρτημένων Ελλήνων (άνω των 65 και κάτω των 15 ετών), οπότε ο περιορισμός του προσδόκιμου ζωής, καθώς επίσης των γεννήσεων – άρα η χαμηλότερος συνολικός πληθυσμός, με προτίμηση φυσικά αυτές τις δύο ηλικιακές ομάδες.
«Το ΔΝΤ, σε όποιες χώρες ζητούν τη βοήθεια του, δημιουργεί συνθήκες πολέμου, όπου όμως ο στόχος του είναι ο θάνατος του άμαχου πληθυσμού, χωρίς να προκληθούν ζημίες στα περιουσιακά τους στοιχεία – αφού οι εντολείς του θέλουν να τα αγοράσουν σε όσο το δυνατόν πιο εξευτελιστικές τιμές.
Με απλά λόγια, πετάει όσο πιο πολλούς επιβάτες μπορεί από το καράβι που πλέει στην τρικυμισμένη θάλασσα, για να σωθούν οι υπόλοιποι και να μεταβληθούν σε σκλάβους χρέους – γεγονός που επεξηγεί τη φράση περί του πικρού φαρμάκου που όμως εξυγιαίνει την οικονομία της χώρας, χωρίς φυσικά καμία ωφέλεια για τους ιθαγενείς κατοίκους της"
Συνέχεια

Το πάθος για το Ευρώ σε κάνει… Γιάννη Μηλιό (!) και η δικαίωση για όσα του καταλογίζονται…


Σχολιάζει ο φιλαλήθης
Πρόεδρος στο Φεστιβάλ Αθηνών, μετά από απόφαση της υπουργού Πολιτισμού Λυδίας Κονιόρδου  ορίσθηκε ο Γιάννης Μηλιός!    
Με αφορμή το διορισμό αυτό (έναν στους χιλιάδες της κυβέρνησης Τσιπροκαμμένων) να υπενθυμίσω πως πρόσφατα, κατά την τελευταία συνέντευξη-εμφάνιση του Γιάννη Μηλιού όπου αντιπολιτευόταν την κυβέρνηση Τσίπρα (αλλά δήλωνε επίσης ΥΠΕΡ του Ευρώ και της ΕΕ) είχα γράψει το αρθράκι «Το απύθμενο θράσος του Γιάννη Μηλιού και μια απάντηση» στον ισχυρισμό του ότι «ηττηθήκαμε» ενώ στην πραγματικότητα απλώς «προδοθήκαμε» από το αφεντικό του, Τσίπρα και τη συμμορία του στην οποία ο Γιάννης Μηλιός κατείχε νευραλγικό πόστο έως την απομάκρυνσή του για διάφορους λόγους ανάμεσά τους και το προκλητικό για τις εποχές μας λάιφσταιλ δημόσιο ξεσάλωμα της κόρης του, διορισμένης σε νομική εταιρεία που συμβουλεύει το δημόσιο στο μνημονιακό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Πώς καταστρέψαμε την πρωτογενή μας παραγωγή και πώς θα αναστήσουμε το ελληνικό brand name

Του Δημήτρη Κουρέτα*
  • Το 1980 το ποσοστό της πρωτογενούς παραγωγής στο ΑΕΠ ήταν 25% και της μεταποίησης 15%. 
  • Το 1983 τα ποσοστά έγιναν 19% και 14% αντίστοιχα. 
  • Το 1987, 11% και 15% αντίστοιχα. Εκεί παρέμειναν μέχρι το 2000. 
  • Μετά σιγά-σιγά άλλαξαν και σήμερα είναι πρωτογενής 3% και μεταποίηση 6%
Δηλαδή, τη δεκαετία 1981-1990 σημειώθηκε ραγδαία πτώση του ΑΕΠ της γεωργίας με μέσο ετήσιο ρυθμό -7,8%, τάση που αναστράφηκε μερικά την περίοδο 1991-1999, οπότε σημειώθηκε μέση ετήσια αύξηση 2,6%. Συνολικά όμως, για τη 19ετία ‘80-’99, η μέση ετήσια μεταβολή του ΑΕΠ του πρωτογενούς τομέα κινήθηκε στα επίπεδα του -3,0%, καθορίζοντας την πτωτική τάση του τομέα.