Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Συμβολαιακή γεωργία: θεσμοθετημένη τραπεζική κερδοσκοπία

Πέρα για πέρα δίκιο είχαν οι αγρότες στα μπλόκα της Ελλάδας τον περσινό χειμώνα που κατήγγειλαν την κυβέρνηση ότι με τα μέτρα που θα εφαρμόσει στη γεωργία κι όσα έχει ήδη εφαρμόσει (αύξηση συντελεστή φορολόγησης αγροτικού εισοδήματος από 13% στο 20% για το 2016 και στο 26% για το 2017, αύξηση ΦΠΑ στα αγροτικά μέσα κι εφόδια από 13% σε 23% και κυρίως αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών από 7% στο 20%, κ.α.) θα αναγκάσει χιλιάδες μικρομεσαίους αγρότες να βγουν από την παραγωγή.
Ωστόσο, η επαπειλούμενη συρρίκνωση του αγροτικού πληθυσμού είναι η μια όψη των δρομολογούμενων εξελίξεων στην αγροτική παραγωγή. Και δεν είναι η κυρίαρχη…

Συσσίτιο για χιλιάδες απόρους στο κέντρο του Δουβλίνου

Περίπου 2.500 άποροι, μεταξύ των οποίων πολλοί ηλικιωμένοι και παιδιά, στήθηκαν στην ουρά στο κέντρο του Δουβλίνου την Πέμπτη για να πάρουν χριστουγεννιάτικο συσσίτιο. Ο αριθμός των συμμετεχόντων στο συσσίτιο αλληλεγγύης ξεπερνάει τα περσινά στοιχεία

ΕΥΡΩΛΑΓΝΟΙ ¨Η ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΤΕΣ;

Οι ευρωπαϊκοί λαοί διχάζονται ήδη εσωτερικά σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα, ανάλογα με τα συμφέροντα που εξυπηρετούνται από τη σημερινή κατάσταση στην Ευρώπη. Έτσι έχουμε τους ευρωλάγνους και τους ευρωσκεπτικιστές.
Ας δούμε όμως τι είναι η σημερινή Ευρώπη:

Η παγίδα της ευρωλατρείας

Πίσω από μια ενάρετη πρόσοψη κρύβει το κραυγαλέο έλλειμμα δημοκρατίας ενός ευρωπαϊκού οικοδομήματος βασισμένου, σύμφωνα με τους όρους του ναυαγισμένου συνταγματικού του σχεδίου, πάνω σε μια «υψηλά ανταγωνιστική» οικονομία της αγοράς και σε μια ουσιαστικά ολιγαρχική εξουσία.
(Enzo Traverso, Η Ιστορία ως Πεδίο Μάχης)

Με αφορμή έναν ποδοσφαιρικό αγώνα

"Τα παιδιά της Εθνικής Αστέγων ξέρουν πολύ καλή μπάλλα στο γήπεδο. Και η μεγάλη πρόκληση για την επόμενη χρονιά είναι να βγουν να παίξουν μπάλλα και στο μεγάλο γήπεδο της ζωής. Πρέπει, κάποια στιγμή, σε αυτήν τη χώρα, να σχεδιάσουμε στοχευμένες κοινωνικές προοπτικές, που να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα της ακραίας φτώχειας, τα οποία δυστυχώς τείνουν να κάνουν την εμφάνισή τους με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα."

Αυτά δήλωσε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας μετά τον χτεσινό ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ μιας ομάδας νεοδημοκρατών βουλευτών και μιας ομάδας αστέγων. Ομολογώ ότι, καθώς έβλεπα το σχετικό ρεπορτάζ και άκουγα τον κ. Μητσοτάκη να μιλάει, δεν κατάφερα να εντοπίσω τί ήταν εκείνο που με αηδίαζε περισσότερο. Ίσως να ήταν η φτηνή κομματική εκμετάλλευση των αστέγων... ίσως η επιπέδου πρώτης δημοτικού εκφραστική μεταφορά περί "μπάλλας στο γήπεδο της ζωής"... ίσως η αόριστη αναφορά σε προβλήματα που κάνουν την εμφάνισή τους έτσι, στο ξεκούδουνο, από μόνα τους, σαν την μουχρίτσα... ίσως η πολλοστή διαπίστωση ότι η εξουσία εννοεί ως "κοινωνική πολιτική" την διαχείριση της ακραίας φτώχειας, πράγμα που σημαίνει ότι, γι' αυτή την εξουσία, η σκέτη φτώχεια θεωρείται φυσιολογική και δεδομένη. Για τον κ. Μητσοτάκη και τους ομοίους του, αν έχεις ένα πιάτο φαΐ και μια παράγκα να στοιβάξεις τα παιδιά σου, δεν θεωρείσαι ακραία φτωχός, άρα δεν συμπεριλαμβάνεσαι στα σχέδια των "στοχευμένων κοινωνικών προοπτικών".

Χτεσινή εικόνα από το Ρουφ: Ένας άστεγος συνομιλεί με έναν που μεγάλωσε σε σπίτι με εφτά τουαλέτες.

Ιταλικές Τράπεζες, ώρα μηδέν;

Του Κωνσταντίνου Βέργου*
Ο κύβος ερρίφθη! Η Ιταλική κυβέρνηση φαίνεται ότι οδηγείται σε νέα πρωτόγνωρα βήματα, ξεκινώντας την διαδικασία διάσωσης των τραπεζών. Γιατί η διάσωση γίνεται τώρα και ποια θα είναι τα επόμενα βήματα στις Ιταλικές τράπεζες. Που ακριβώς οδεύει πλέον η Ιταλία;
Όταν ο Ευρωπαίος Επίτροπος Μπαρνιέ σχεδίαζε την διαδικασία διάσωσης των Ευρωπαϊκών τραπεζών με την διαδικασία του bail-in, ήταν άγνωστο ποιες Ευρωπαϊκές Τράπεζες είχε στο μυαλό του. Όταν η νομοθεσία αυτή μπήκε σε ισχύ πέρσι, ήταν επίσης άγνωστο που θα εφαρμόζονταν. Αυτή τη στιγμή, φαίνεται ότι υπάρχει ένας σοβαρός υποψήφιος πελάτης: οι Ιταλικές Τράπεζες!
Το πρόβλημα με το bail-in είναι ότι «κουρεύει» τα λεφτά ομολογιούχων, μετόχων και καταθετών, κάτι που σε καμιά περίπτωση δεν το θέλει η Ιταλική πολιτική ηγεσία, που έχει πίσω της Ιταλικά συμφέροντα. Γι αυτό και ο Ιταλός πρωθυπουργός Ρεντζι προσανατολίζεται στη διάσωση τους. Πίστευε ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει,  με ένα μικρό ταμείο. Θα έφτιαχνε μια μικρή εταιρία, θα διοχέτευε λεφτά εκεί, και αυτή η εταιρία θα εισέρχονταν στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών που είχαν ανάγκη τα λεφτά, και θα έβαζε τα χρήματα, όταν λεφτά δεν θα υπήρχαν.