Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Μπορεί να "θάψανε" το πόρισμα της «Επιτροπής Αλήθειας για το χρέος» αλλα εμείς δεν πρέπει να ξεχνάμε! ...

Θύτες και θύματα. Για τα δύο χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ

Τα αισθήματα του θύματος είναι πάντοτε ταπεινά και απλοϊκά, θέλει μόνο να επιβιώσει, έλεγε ο Τόμας ντε Κουίνσυ σχολιάζοντας τον Μάκβεθ. Γι’ αυτό ο ποιητής στρέφει το βλέμμα στον θύτη, όχι στο θύμα. Γιατί η εκδίκηση, η φιλοδοξία, η ζήλεια, είναι το πραγματικό υλικό της τραγωδίας. Η ταπεινότης μου, ούτε Ντε Κουίνσυ ούτε Σαίξπηρ, θα ασχοληθεί και με τους δύο, θύτες και θύματα μιας διετούς εκστρατείας εξαπάτησης.

του Κωνσταντίνου Πουλή

Ξεκινώ από τα θύματα. Η εξαπάτηση, κατά την άποψή μου, και σε αυτό διαφωνώ με την προμετωπίδα, είναι απλή υπόθεση. Κάποιος υπηρετεί το συμφέρον του κοροϊδεύοντας. Η αυτοεξαπάτηση όμως είναι το αληθινό υλικό του δράματος. Καταλαβαίνω τον Τσίπρα, τον Δραγασάκη, τον Σταθάκη, τον Κατρούγκαλο, τον Παππά, τα κίνητρα και οι στρατηγικές είναι διαφανείς. Τι γίνεται όμως με αυτόν που επέλεξε να μη βλέπει; Πώς γίνεται να θέλει τόσο να πιστέψει κανείς, ώστε να αποφασίζει να μη βλέπει μπροστά στα μάτια του; Να βλέπει βουνό και να αναφωνεί «θάλασσα», με σιγουριά και στόμφο;
και σχετικά εδώ 

Όλη η εξουσία στην Καρδίτσα

Οι άνθρωποι έχουν την τάση να πιστεύουν σε πράγματα που δεν υπάρχουν. Συχνά το ανύπαρκτο γίνεται πιο πιστευτό, όσο και αν αυτό μπορεί να αποβεί εξαιρετικά επικίνδυνο. Ιδεολογίες -που είναι η εγκόσμια θρησκεία- πείθουν τον άνθρωπο πως μπορεί να σωθεί, άσχετα αν θα καταλήξει κρέας για τα κανόνια. Να σταθούμε μόνο στον ναζισμό και τον φασισμό, που επανήλθαν θριαμβευτικά με την εκλογή του Τραμπ, μεταλλαγμένοι βέβαια, αλλά εξίσου επικίνδυνοι. Και ίσως προάγγελοι για το τι μας περιμένει στην Ευρώπη.