Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

H παχυδερμία των ενόχων

Τ​​ακτικός αναγνώστης των εδώ κατά Kυριακή επιφυλλίδων επιστολογραφεί και λέει:
  • «Yπήρξα για σαράντα πέντε χρόνια ξεναγός, στα αγγλικά και κυρίως στα γερμανικά. Aπό τη θητεία μου ως ξεναγού θυμάμαι έναν Iάπωνα πρέσβη στη Γερμανία, ο οποίος με ρώτησε, αν στην Eλλάδα, για λόγους ηθικής και τιμής, έχουν αυτοκτονήσει άτομα του πολιτικού προσωπικού. Tου απάντησα ότι γνωρίζω μόνο τον Aλέξανδρο Kορυζή, πρωθυπουργό της Eλλάδος, όστις, για να μην υπογράψει, το 1941, την παράδοση της χώρας στους Γερμανούς, αυτοκτόνησε. Mε ρώτησε, αν η χώρα τον τίμησε με ανδριάντες ή άλλες τιμές. Kαι απήντησα ότι είναι μάλλον άγνωστος στους νεωτέρους. Mου είπε ότι αυτό δεν είναι καλό σημάδι για τη χώρα».
H πολιτική (πατριωτική - κοινωνική) ευαισθησία έχει μεγάλη κλίμακα διαβαθμίσεων και οι πρακτικές της συνέπειες επίσης. Tο να αυτοκτονήσει κανείς, προκειμένου να μην είναι αυτός που θα υπογράψει τη συναίνεση στην υποδούλωση της πατρίδας του, είναι το περίπου ακραίο ανάλογο με την ετοιμότητα του στρατευμένου πολίτη να σκοτωθεί στο πεδίο της μάχης, για να μην υποδουλωθεί σε ξένο κυρίαρχο η πατρίδα του. Σήμερα όμως τι είναι υποδούλωση και τι δεν είναι; Kαι αν δεν ξέρουμε τι είναι υποδούλωση, ποιο θα είναι το περιεχόμενο της πολιτικής ευαισθησίας, η αιτία για να στρατευθεί κανείς και να πολεμήσει για την πατρίδα, το νόημα της τόλμης να αυτοκτονήσει «για λόγους ηθικής και τιμής»;

Oι Παπούα, οι δανειστές και τα αυτονόητα!

του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη*
Όταν γράφονται οι γραμμές αυτές οι δημοσιογραφικές πληροφορίες που μας παρέχουν τις γνώσεις των διαλαμβανομένων, μας καθιστούν γνωστό ότι μάλλον προχωρούν με βήμα σημειωτόν οι διαπραγματεύσεις, επισκιαζόμενες κατά το μάλλον και μάλλον από τα αναθεωρημένα στοιχεία που δόθηκαν μόλις από την ΕΛΣΤΑΤ.
Έτσι το κλίμα έχει βαρύνει μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών, ενώ οι πληροφορίες επικεντρώνονται στο δεδομένο ότι δεν αποκλείεται να αποχωρήσει το κλιμάκιο των δανειστών από την Αθήνα. Άξιο επισημείωσης είναι δε ότι οι πληροφορίες που διαρρέουν αναφέρουν κυρίως ότι οι πλευρές στάθηκαν σε «αριθμούς». Έτσι για μια ακόμη φορά η κοινωνία των ανθρώπων μετατρέπεται σε «απλή αριθμητική», σ’ ένα τραπέζι όπου επιχειρούνται «εξισώσεις»…

Λεγόταν Μιλόσεβιτς, τον θυμάστε;

Ως γνωστόν ο Μιλόσεβιτς ήταν «χασάπης». Και «εγκληματίας». Και «δολοφόνος». Και έκανε «γενοκτονία». Και ειδικά στο Κόσσοβο έκανε και «εθνοκάθαρση». Για να καταλάβετε πόσο «κάθαρμα» ήταν, ακόμα κι αυτός ο Πρετεντέρης - όπως έγραφετότε - μόλις τον είδε στο εδώλιο της Χάγης (τον Μιλόσεβιτς ) «ανατρίχιασε» (ο Πρετεντέρης...).
Στις 11 Μαρτίου 2006, ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς πέθανε στις φυλακές της Χάγης. Προηγουμένως είχε καταγγείλει τους δεσμοφύλακές του ότι τον οδηγούσαν στο θάνατο, αρνούμενοι να του παράσχουν την αναγκαία ιατροφαρμακευτική αγωγή για τα καρδιακά προβλήματα που αντιμετώπιζε.
  • Δέκα χρόνια αργότερα, πριν από ένα περίπου μήνα, ο Μιλόσεβιτς… αθωώθηκε. 
Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης τον απάλλαξε – μετά θάνατο – από την κατηγορία για την υποτιθέμενη συνενοχή του Βελιγραδίου στη σφαγή 8.000 Βοσνίων μουσουλμάνων στη Σρεμπρένιτσα, τον Ιούλιο του 1995.

Φοιτητές ξεσκεπάζουν τη μαθηματική αλχημεία των τεχνοκρατών

Οι προβλέψεις των νεοφιλελεύθερων οικονομολόγων επηρεάζουν την καθημερινότητα κάθε πολίτη. Η μαθηματική αλχημεία των μεθόδων που χρησιμοποιούν παρουσιάζεται ως ενδελεχής επιστήμη, παρότι απέχει ριζικά από τις θεωρίες του Κέυνς, του Άνταμ Σμιθ ή του Μαρξ. Τα οικονομικά μοντέλα που απέτυχαν παταγωδώς να προβλέψουν την κρίση του 2008 εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται για να δικαιολογηθεί ως αναπόφευκτη η φτωχοποίηση κρατών και πολιτών. Και ένα νέο βιβλίο από τους πρωτεργάτες ενός φοιτητικού κινήματος ξεσκεπάζει την αντιεπιστημονική ορθοδοξία και την αναξιοπιστία των τεχνοκρατών.

του  Μιχάλη Γιαννεσκή

Γκάμπι Τσίμερ: Διαβολικό το παιχνίδι που παίζουν ο Σόιμπλε και το ΔΝΤ με την Ελλάδα


ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/Andrea Bonetti
Για τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις σε σχέση με την Ελλάδα μίλησε στο left.gr η επικεφαλής της ευρωομάδας της Αριστεράς και ευρωβουλευτής του γερμανικού κόμματος Die Linke (η Αριστερά), Γκάμπι Τσίμερ.