Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Ο Γιάνης Βαρουφάκης στο Ράδιο Θεσσαλονίκη 29-04-2017


...από το 22ο λεπτό...

Η αιώνια Γερμανία

30 Απριλίου 1945. Ο Αδόλφος Χίτλερ και η σύζυγός του Εύα Μπράουν, ένα αντρόγυνο που δεν πρόλαβε να συμπληρώσει ούτε 40 ώρες έγγαμου βίου, αυτοκτονούν σε καταφύγιο στο Βερολίνο, που βρισκόταν υπό πολιορκία από τις συμμαχικές δυνάμεις. Αυτό τουλάχιστον έχει καταγραφεί στην επίσημη Ιστορία, αυτό πανηγύρισαν όσοι λαοί κατασφάχθηκαν και λεηλατήθηκαν από τους ναζί που ανήλθαν στην εξουσία επευφημούμενοι από τον γερμανικό λαό. Μαζί με τους νικητές πανηγύρισε και η ρημαγμένη πατρίδα μας, η Ελλάδα. Το έθνος μας, που είχε μαρτυρήσει για πολλοστή φορά στα χέρια των απογόνων του Αλάριχου, με το άγγελμα του θανάτου του Χίτλερ ένιωσε την ταφόπλακα της απειλής και της αδικίας να φεύγει από το στέρνο του.

Η σαρωτική επιστροφή του γερμανικού εθνικισμού

Είναι κοινός τόπος η επισήμανση ότι μετά την ενοποίηση της Γερμανίας άλλαξε ο τόνος της γερμανικής πολιτικής κουλτούρας. Άρχισαν να εμφανίζονται εκ νέου προβληματισμοί και θέματα που είχαν ξεχασθεί μετά τις εξελίξεις που ακολούθησαν την ήττα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Galbraith: Ανήθικο πείραμα με την Ελλάδα – Δεν τη διασώζουν, τη λεηλατούν.

Ως λεηλασία της Ελλάδας και όχι διάσωσή της χαρακτηρίζει το πρόγραμμα που συμφωνήθηκε μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτών ο γνωστός αμερικανός οικονομολόγος James Galbraith.  
  • Αυτό που λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα είναι μια λεηλασία των περιουσιακών στοιχείων της, κάτι που δεν έχει σχέση με την ανάκαμψη της οικονομία της, τονίζει ο αμερικανός οικονομολόγος.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην ισπανική εφημερίδα «El Diario» και τον δημοσιογράφο Luis Martin, ο James Galbraith σημειώνει χαρακτηριστικά ότι στην Ελλάδα δεν λαμβάνει χώρα μια «διάσωση».

KEIMENO ΧΑΣΤΟΥΚΙ στους "αλληλέγγυους" της λαθρομετανάστευσης: Οι «εισβολές» αλλοδαπών είναι «διαιώνιση της δουλείας»…

Του Θύμιου Παπανικολάου
Περιοδικό "ΡΕΣΑΛΤΟ"
Το κείμενο αυτό του Μαρξ ("Μια προειδοποίηση") καλό είναι να το υπενθυμίζουμε συνεχώς, διότι οι σημερινές ποικιλίες της «αριστεράς», χαρακτηρίζουν τέτοιες απόψεις «ρατσιστικές». Φυσικά θα έπρεπε πρώτα, αν είχαν τη στοιχειώδη εντιμότητα να απορρίψουν τις ιδέες του Μαρξ και του Ένγκελς και να χαρακτηρίσουν αυτούς πρώτους «ρατσιστές»…
Βεβαίως για τους επαγγελματίες «αντιρατσιστές» και τους ενσωματωμένους «αριστερούς», κάθε ταξική ανάλυση είναι «ρατσιστική» και... κάθε ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στους σχεδιασμούς του ΥΠΕΡ-ΕΘΝΙΚΟΥ κεφαλαίου (και οι λαθρομεταναστευτικές εισβολές είναι μέσα σ’ αυτούς τους σχεδιασμούς), αποτελεί (η αντίσταση) «εθνικισμό» και «ρατσισμό»!!!


Νέα τεχνολογία , απασχόληση, μισθοί.

1.Η επανάσταση της ηλεκτρονικής τεχνολογίας έχει φέρει για ακόμη μια φορά στο προσκήνιο το ζήτημα των επιδράσεων της  στην απασχόληση.
Όπως υποστηρίζεται από πολλές πλευρές (Brynjolfsson, E and A McAfee (2014), The second machine age: Work, progress, and prosperity in a time of brilliant technologies, New York,NY: WW Norton & Company) ,οι νέες ρομποτικές μηχανές θα μπορούν να αντικαταστήσουν την ανθρώπινη εργασία σε πάρα πολλές δραστηριότητες, που μέχρι πριν από λίγο καιρό θεωρούταν αδύνατον ή δύσκολο να συμβεί. Όπως : εργασίες που αφορούν στο νοικοκυριό (καθάρισμα, πλύσιμο, μαγείρεμα) , στις βασικές ασφαλιστικές και λογιστικές  υπηρεσίες, στη διαχείριση επενδυτικών χαρτοφυλακίων , σε νομικές έρευνες, και σε υπηρεσίες υγείας ως διαγνωστικοί μηχανισμοί , στην χρησιμοποίηση   drones για την υποκατάσταση των σημερινών courier, σε αυτοκίνητα χωρίς οδηγούς , σε εκτυπώσεις  3D κτλ.

Ο Εμης του μεγάλου Αλεξανδρινού

Στην επέτειο γέννησης και θανάτου (29 Απρίλη 1863 – 1933), του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή, ανάμεσα στα ποιήματά του που απευθύνονται στο μυαλό ή στην καρδιά, θυμηθήκαμε ένα από τα λιγότερο γνωστά του, για τον νεαρό Εμη, που ανοίγει κουβέντα κατευθείαν με τη ψυχή…

Εις το επίνειον

Νέος, είκοσι οκτώ ετών, με πλοίον τήνιον
έφθασε εις τούτο το συριακόν επίνειον
ο Εμης, με την πρόθεσι να μάθει μυροπώλης.
Ομως αρρώστησε εις τον πλούν. Και μόλις
απεβιβάσθη, πέθανε. Η ταφή του, πτωχοτάτη,
έγιν’ εδώ. Ολίγες ώρες πριν πεθάνει κάτι
ψιθύρισε για «οικίαν», για «πολύ γέροντας γονείς».
Μα ποιοί ήσαν τούτοι δεν εγνώριζε κανείς,
μήτε ποιά η πατρίς του μες στο μέγα πανελλήνιον.
Καλλίτερα. Γιατί έτσι ενώ
κείται νεκρός σ’ αυτό το επίνειον,
θα τον ελπίζουν πάντα οι γονείς του ζωντανό.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
1918