Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Είναι η Ελλάδα συμβατή με το ευρώ;

Το καθεστώς που επιβλήθηκε στην Ελλάδα μέσα από τα τρία διαδοχικά Μνημόνια, τα οποία συνυπέγραψαν εκ των συνθηκών οι νόμιμες κυβερνήσεις της, είχε ουσιαστικά αναστείλει την ιδιότητα του κυρίαρχου κράτους και τα δικαιώματα που απορρέουν από αυτή την ιδιότητα. Η Ελλάδα θα πρέπει να  αναλάβει και πάλι την ευθύνη διακυβέρνησης. Θα πρέπει να πάψει να είναι ευρωπαϊκό (ουσιαστικά γερμανικό)  προτεκτοράτο. Το τρίτο Μνημόνιο έχει ημερομηνία λήξης τον Αύγουστο 2018. Η Ελλάδα, δρώντας ως καλόπιστος εταίρος στην Ευρωζώνη, ενσωμάτωσε στο εσωτερικό […]
Συνέχεια εδώ

Το colpo grosso

Δεν υπάρχει ανεξάρτητος οικονομολόγος στην υφήλιο που να υποστηρίζει ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο. Τη βιωσιμότητά του αμφισβητούν ακόμα και το ΔΝΤ και η ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα). Αυτό ίσχυε πολύ περισσότερο το 2009-10, όταν η Ελλάδα αποκλείσθηκε από τις αγορές και βρέθηκε αντιμέτωπη με τη χρεοκοπία.

Είναι κανόνας ότι μία χώρα που δεν μπορεί να πληρώσει τους δανειστές της χρεοκοπεί. Τί σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι πέφτει στα χέρια του ΔΝΤ. Το Ταμείο της επιβάλλει ένα σκληρό πρόγραμμα λιτότητας, συνδυασμένο με σαρωτικές αλλαγές νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης. Ταυτοχρόνως, όμως, επιβάλει στους δανειστές και το κούρεμα του χρέους. Κούρεμα σε ποσοστό που θα επιτρέψει στη χρεοκοπημένη χώρα να ανακάμψει με κάποιον τρόπο και να μπορέσει να πληρώσει το χρέος που θα παραμείνει μετά το κούρεμα.
Οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες που τότε είχαν στα χέρια τους τον μεγάλο όγκο των ελληνικών ομολόγων δεν ήθελαν να υποστούν κούρεμα. Ούτε και οι κυβερνήσεις των δύο  αυτών χωρών, επειδή θα έπρεπε να καλύψουν την τρύπα που θα δημιουργούσε το κούρεμα. Για την ακρίβεια, θα υποχρεώνονταν να ανακεφαλαιοποιήσουν τις τράπεζες τους με χρήματα από τον γερμανικό και τον γαλλικό κρατικό προϋπολογισμό.
Συνέχεια εδώ

«Όταν υποχωρείς λίγο, παραδίνεσαι πολύ»

Ένα από τα συνθήματα του Μάη του ’68 ήταν: «Ceder un peu c’ est capituler beaucoup» (όταν υποχωρείς λίγο, παραδίνεσαι πολύ). Ε, οι δικές μας μνημονιακές κυβερνήσεις δεν έκαναν ούτε αυτό. Υποχώρησαν τόσο πολύ, που παραδόθηκαν ολοκληρωτικά!
Και πλέον, η Ελλάδα είναι μια σύγχρονη αποικία κι εμείς υπόδουλοι ενός χρέους που άλλοι δημιούργησαν, αλλά εμείς το φορτωθήκαμε.
Όσο κι αν διαφωνούν κάποιοι, η πικρή αλήθεια είναι πως οκτώ δεκαετίες μετά βιώνουμε μια δεύτερη γερμανική κατοχή. Τότε ήταν στρατιωτική, τώρα είναι οικονομική. Και από τη στιγμή που άλλοι παίρνουν τις αποφάσεις και μεις απλά τις υλοποιούμε, οι μνημονιακές κυβερνήσεις μπορούν να χαρακτηριστούν «κατοχικές», έστω κι αν αυτό ακούγεται πολύ βαρύ.

Όταν η εξουσία ρίχνει τις μάσκες

της Βασιλικής Σιούτη
Όταν, πριν από χρόνια, άρχιζαν να ψηφίζονται τα πρώτα μνημονιακά μέτρα στη Βουλή, οι πολίτες παρακολουθούσαν θυμωμένοι τους βουλευτές των τότε κυβερνήσεων να ψηφίζουν «ναι σε όλα». Ένας σημαντικός αριθμός βουλευτών ωστόσο, τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της Ν.Δ, φοβούμενος τη λαϊκή οργή, διαχώριζε τη θέση του, αρνούμενος να τα υπερψηφίσει. Οι διαφωνούντες, μάλιστα, στη συνέχεια έπαιζαν σημαντικό ρόλο, επηρεάζοντας τις εξελίξεις.
Κάποιοι περίμεναν ότι η παράδοση αυτή των μνημονιακών χρόνων θα συνεχίζονταν και επί ΣΥΡΙΖΑ. Όσο αφορά στην πρώτη κυβέρνηση που σχηματίστηκε μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, δεν έπεσαν εντελώς έξω. Όσοι όμως δείχνουν να εκπλήσσονται με το «μπετόν αρμέ» της σημερινής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, φαίνεται πως αγνοούν ότι αυτή ειδικά η κοινοβουλευτική ομάδα φτιάχθηκε για να ψηφίζει ό,τι της ζητηθεί.