Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

«Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ένωση» – Ένα αποκαλυπτικό βιβλίο – μελέτη του Κ. Λουλουδάκη



«Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Η άγνωστη μα συγκλονιστική ιστορία της δημιουργίας της Ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης αποτελεί αντικείμενο του δεύτερου βιβλίου του Κώστα Λουλουδάκη (μετά το Άσπρα μαντίλια στην Plaza de Mayo, εκδ. ΚΨΜ, 2015).

Να παραβούμε τις εντολές

    Είναι επανάσταση το να αποκτάς λόγο, να θίγεις κείμενα, να συνασπίζεσαι, να συζητάς χαμηλόφωνα ή να βροντοφωνάζεις; Να ξεφεύγεις από τα «βατά και αναμενόμενα» και να μπλέκεις σε κουβέντες όπως για το Χρήμα και την Εξουσία; Μπορεί να είναι, μπορεί και όχι. Είναι σίγουρα μια καλή αρχή για να πολεμήσεις τη φτώχεια. Την ουσιώδη, όχι της φλυαρίας.

Όταν η Αριστερά (;!#) ...ολισθαίνει...

Μια εικόνα που εξηγεί αυτό που συμβαίνει στη χώρα. Οι πολιτικές δυνάμεις - αυτές που είναι κυρίαρχες στη Βουλή, στα ΜΜΕ -  αποδεικνύεται ότι είναι ακριβώς ίδιες, αφού το μόνο που κάνουν είναι να ανταγωνίζονται ποια δύναμη είναι "η πλέον κατάλληλη" να εφαρμόζει το μνημόνιο. 

Η ήττα της αστικής Ελλάδας.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Ο​​ταν τη δεκαετία του ενενήντα οι πρώην μαοϊκοί, «καταστασιακοί» και το κακό συναπάντημα του Μάη του ’68 μεγάλωσαν κι έκαναν οικογένειες, άρχισαν να σκέφτονται το μέλλον τους. Χίμηξαν στα χρηματιστήρια, με την ίδια ζέση που χιμάει στον μπουφέ και στα καναπεδάκια του το κοινό των λογοτεχνικών εκδηλώσεων. Λες και δεν έχουν φάει για μέρες.
  • Αυτοί είχαν με το μέρος τους το ηθικό πλεονέκτημα της ιδεολογίας τους. 
  • Έφεραν τη φαντασία στην εξουσία του καπιταλισμού και εφάρμοσαν με συνέπεια την αρχή «απαγορεύεται το απαγορεύεται». 
  • Κοινώς, δεν νοιάστηκαν ούτε για νόμους ούτε για κανόνες. 
  • Άρπαζαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους, αφού είχαν μάθει από τα νιάτα τους πως οφείλεις να τα θέλεις όλα «εδώ και τώρα». 
  • Ούτως ή άλλως, ο καπιταλισμός είναι κλοπή, κατά τους κλασικούς, οπότε αν θέλεις να γίνεις κι εσύ καπιταλιστής πρέπει να κλέψεις. 
  • Κορόιδο είσαι;

Οι Παταφυσικοί στην εξουσία


Ο ​​Αλφρέ Ζαρρύ ο οποίος, αν και νεαρότατος, μεταμόρφωσε τη θεατρική γλώσσα στις αρχές του εικοστού αιώνα, βάζει τον ήρωά του βασιλιά Υμπύ στο φερώνυμο έργο να κάνει πόλεμο στον βασιλιά Στανισλά της Πολωνίας. Και εκθέτει στη Μαμά Υμπύ το σχέδιο της μάχης. Θα παρατάξει, λέει, στην πρώτη γραμμή το πεζικό, πίσω από το πεζικό το ιππικό και με το πυροβολικό του θα ρίχνει στους δικούς του για να μπερδέψει τον εχθρό. Οποιαδήποτε σχέση με τον ευρωπαϊκό πόλεμο του κ. Τσίπρα οφείλεται σε σύμπτωση. Διότι ο Ζαρρύ με το έργο του εγκαινίασε ένα ολόκληρο κίνημα, τους Νταντά, τους οποίους διαδέχθηκαν οι σουρεαλιστές και θεωρείται ο μακρινός πρόγονος του θεάτρου του Παραλόγου. Και το σχέδιο του βασιλιά Υμπύ δεν αφορούσε τις τύχες μερικών εκατομμυρίων, αλλά την εξέλιξη του έργου το οποίο διαδραματιζόταν στη σκηνή. Οι θεατές απλώς γελούσαν. Κι αν δεν τους άρεσε, σηκώνονταν να φύγουν.

Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια… Δυστυχώς η χώρα έχει παραδοθεί ολοκληρωτικά στους δανειστές

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Την ώρα που έχουν δέσει την χώρα και τους κατοίκους της χειροπόδαρα, για πολλές δεκαετίες μας λένε ότι πέτυχαν όλους τους στόχους τους. 
Μιλάνε για καθαρό ορίζοντα εξόδου από την κρίση προσθέτοντας ότι δημιούργησαν έναν καθαρό διάδρομο και τέλος ότι τα αποτελέσματα της διαπραγμάτευσης ανταποκρίνονται πλήρως στις προσδοκίες τους. 
  • Επικαλούνται τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος, που θα ισχύσουν μετά την λήξη του τρέχοντος μνημονίου, παραλείποντας να μας εξηγήσουν γιατί δεν έκλεισαν εδώ και ένα χρόνο την β’ αξιολόγηση, επιβαρύνοντας έτι περαιτέρω, την ήδη βαρέως νοσούσα ελληνική οικονομία.
Θεωρούν μεγάλο γεγονός την ίδρυση Τράπεζας Αναπτύξεως, όταν ήδη έχουμε τέσσερεις συστημικές και μια ακόμη, που δεν μπορούν να σηκώσουν κεφάλι μετά από τρεις ανακεφαλαιοποιήσεις ενώ η θηλιά των capital controls συμπληρώνει ήδη δύο χρόνια. Μιλούν για ρήτρα ανάπτυξης, που θα συνδέει υποτίθεται σε περίπτωση αρνητικής εξέλιξης της οικονομίας, με την αόριστη επίκληση της επέκτασης των μέτρων για το χρέος. Τέλος μας λένε ότι θα βγούμε στις αγορές το καλοκαίρι του 2018, μετά το τέλος του τρίτου προγράμματος και επικαλούνται την πτώση του δεκαετούς ομολόγου στο 5,6% την ώρα που προχθές η Κύπρος εξέδωσε ομόλογα και πέτυχε επιτόκιο 2,75% και η Πορτογαλία δανείζεται με 2,80%. Αυτές οι «επιτυχίες» έχουν κόστος 140 προαπαιτούμενα μεταξύ των οποίων νέο πετσόκομμα συντάξεων και περαιτέρω μειώσεις μισθών και συντάξεων μέσω της δραματικής μείωσης του αφορολόγητου. 
  • Όμως η χώρα έχει παραδοθεί ολοκληρωτικά στους δανειστές, που μέχρι χθες τους αποκαλούσαν τοκογλύφους, μολονότι μας δανείζουν 1,5-2%, με το υπερταμείο, που συνομολόγησαν και μέσω του οποίου τα επόμενα 99 χρόνια μπορούν να εκποιήσουν ολόκληρη την κινητή και ακίνητη περιουσία της χώρας.
Κατά τα άλλα μας πουλάνε την φράση δίκαιη ανάπτυξη χωρίς να μας λένε πραγματικά τι εννοούν. Απ’ ότι φαίνεται με την βαριά φορολογία που έχουν επιβάλει στους ελεύθερους επαγγελματίες που φθάνει στο 75% των εισπράξεών τους θα κάνουν κοινωνική πολιτική επιδομάτων οδηγώντας την έτσι χώρα σε πλήρη αποσύνθεση. Αυτό τέλος που δεν μας λένε είναι που θα βρεθούν τα 4,3 δις που θα λείπουν με την ολοκλήρωση των χρηματοδοτήσεων του τρίτου μνημονίου. Το ψέμα όπως λέει και ο Αλέξης Τσίπρας έχει κοντά ποδάρια
Πηγή:

Το Grexit επιστρέφει.


Πριν στεγνώσει το μελάνι στο ανακοινωθέν του Eurogroup της 15ης Ιουνίου, μια άκρως επικίνδυνη για την Ελλάδα αμφισβήτηση της συμφωνίας έρχεται από την Γερμανία, καθώς επιχειρείται να τεθεί πάλι σε κίνηση το… ζόμπι του Grexit.
Ενώ ως πρόσφατα, πριν «ξεφουσκώσει» η δημοσκοπική δυναμική του Μάρτιν Σουλτς και του SPD, η κυβέρνηση έβλεπε στις γερμανικές εκλογές μια ευκαιρία για άνοδο στην εξουσία μιας φιλικότερης, σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης, τώρα οι εκλογές του Σεπτεμβρίου μετατρέπονται σε απειλή, καθώς το Κόμμα Φιλελευθέρων (FDP) ετοιμάζεται για θριαμβευτική επιστροφή στην Bundestag και ο χαρισματικός νεαρός ηγέτης του θα γίνει, εκτός απροόπτου, κυβερνητικός εταίρος της Α. Μέρκελ, πιθανόν διεκδικώντας για το κόμμα του το υπουργείο Οικονομικών.

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

Με τον μηχανισμό του ευρώ επιτελέστηκε το εξής κυριολεκτικά έγκλημα. Επήλθε διαχωρισμός της δημοσιονομικής από τη νομισματική πολιτική.

Η μεν δημοσιονομική πολιτική παρέμεινε στις εθνικές κυβερνήσεις, όμως αυτές απώλεσαν το συμπλήρωμα κάθε οικονομικής πολιτικής, δηλαδή τη νομισματική πολιτική, η οποία εκχωρήθηκε στην απρόσωπη ΕΚΤ που ελέγχει απόλυτα η Γερμανία.

Έτσι τα κράτη της Ευρωζώνης, προκειμένου να προβαίνουν σε δημόσιες δαπάνες και μη έχοντα δικό τους νόμισμα, εξαναγκάστηκαν να δανείζονται τοκογλυφικά από τις ιδιωτικές τράπεζες, τις οποίες δανείζει η ΕΚΤ χαμηλότοκα.
Τέτοιο πρωτόγνωρο έγκλημα, σε τόσο ευρεία έκταση δεν έχει ξαναγίνει.
Πέτρος Χασάπης