Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

Ο εφιαλτικός νέος κόσμος…

Το πιο μύχιο όνειρο του φιλελευθερισμού ήταν πάντα η πολιτικο-πολιτισμική απεξάρτηση του καθαρού καπιταλισμού από τα βάρη της ανθρώπινης ιστορίας και των συλλογικών, πολιτικών παθών. 

Το χρονικό του προαναγγελθέντος 3ου Μνημονίου – οι αυταπάτες

Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να φιλοδόξησε με το ελληνικό παράδειγμα να αλλάξει την Ευρώπη, αλλά τα γεγονότα απέδειξαν πως δεν κατανοούσε επαρκώς τις δυναμικές και τις ισορροπίες στο επίπεδο του ευρωιερατείου. Αυτό είχε φανεί πολύ καθαρά από τις εκλογές του 2012, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αναδειχθεί με μικρή διαφορά δεύτερο κόμμα.

Είχε συμφωνήσει εγγράφως με την τρόικα μια βδομάδα πριν το δημοψήφισμα!

Το δημοψήφισμα, του οποίου χτες ζήσαμε τη δεύτερη επέτειο, δεν ήταν απλώς μια εξαπάτηση του 62% του λαού που ψήφισε «όχι» και μια λάσπη κατά του 38% του λαού που ψήφισε «ναι». Ήταν μια σειρά από πολύ χοντρά ψέματα που ειπώθηκαν πριν και μετά στο λαό. Ψέματα, που δεν έχουν αναδειχτεί μέχρι σήμερα και που καλύφθηκαν από τη σκόνη των κραυγών που πρωταγωνίστησαν και πρωταγωνιστούν μέχρι σήμερα.

Η Θέμις τό 'χει χάσει

 (από το blog: http://monaxeros.blogspot.gr/2017/07/blog-post_7.html)
Ο άνθρωπος ήταν απλήρωτος από τον εργοδότη του επί επτά συναπτούς μήνες, από την πρωτοχρονιά μέχρι τέλους Ιουλίου του 2008. Κάπου εκεί αποφάσισε να πάψει να δουλεύει τζάμπα και να βρει μια άλλη δουλειά που θα του εξασφάλιζε τουλάχιστον το φαγητό του. Έτσι κι έκανε αλλά ταυτόχρονα είπε να μη χαρίσει τα κόπια του στον μπαταχτσή εργοδότη του και να τα διεκδικήσει δικαστικώς. Έστειλε, λοιπόν, στο πρώην αφεντικό του μια πανταχούσα, τόσα για τα μηνιάτικα, τόσα για τα δώρα εορτών, τόσα για το επίδομα αδείας... Αλλά και τόσα για αποζημίωση επειδή με απέλυσες.

Κάπου εκεί άρχισαν τα ωραία, "εγώ δεν σε απέλυσα, μόνος σου έφυγες άρα μη ζητάς αποζημίωση", "εγώ δεν ήθελα να φύγω, εσύ με ανάγκασες αφού δεν με πλήρωνες", "θα σου τα έδινα αλλά είχα κάτι δυσκολίες" και τα τοιαύτα, φτάνει η υπόθεση στο δικαστήριο. Το ψάχνουν το θέμα οι δικαστές και κάνουν μια απλή σκέψη:

[Σκίτσο του Soter, 8/2/2013]

Φιδοφωλιές..

     Σε μιά βρωμερή συνεννοημένη και εντελλόμενη επίθεση, εφάμιλλη της ΑΛΗΤΕΙΑΣ τους πριν το δημοψήφισμα,
     ..αποδόθηκαν χθες τα συστημικά κανάλια εναντίον του πρώην υπουργού των Οικονομικών,
     ..υπενθυμίζοντάς μας για ποιό λόγο ακριβώς όλο αυτό το μηντιακό σύστημα λειτουργεί εναντίον του
λαού, και είναι κατά το ήμισυ τουλάχιστον υπεύθυνο για την κακουργία των μνημονίων, την λεηλασία της χώρας και την φτωχοποίηση των πολιτών.

Ο άνθρωπος χωρίς κανένα χάρισμα.

Aπό τον Διονύση Χαριτόπουλο
Δύο μεγάλες περιόδους σκληρής λογοκρισίας έχει γνωρίσει μεταπολεμικά η χώρα μας.
  • Την μία επίσημη, σκαιή και βάρβαρη επί δικτατορίας. 
  • Τη δεύτερη ανεπίσημη, μουγγή και δόλια επί Σημίτη. 
Επρόκειτο κυριολεκτικά για τον άνθρωπο χωρίς κανένα χάρισμα αλλά τον τέλειο αχυράνθρωπο της οικονομικής εξουσίας...
  • Για να ληστεύουν ανεμπόδιστα τη χώρα κι αυτός να κάνει πως δεν ξέρει. (Και το ίδιο κάνει ακόμα.) Στο ανθρωπάκι είχαν φορέσει μια αστραφτερή μηντιακή πανοπλία. Και ήταν επιτακτική ανάγκη να μη φανεί ότι αποκάτω δεν υπάρχει τίποτα. 
Την κατασκευή της εικόνας του είχαν αναλάβει εργολαβικά τα μεγάλα ΜΜΕ. Ήταν «ο σοβαρός», «ο εκσυγχρονιστής», «ο καταλληλότερος», «ο καλύτερος πρωθυπουργός που είχαμε». Και βέβαια, «ο πρωθυπουργός που μας έβαλε στην ΟΝΕ».
  • Με απάτη που πληρώνουμε εφτά χρόνια τώρα, γιατί κάποιους ισχυρούς τους συνέφερε να μπούμε κι ας καταστραφούμε οι υπόλοιποι. Δεν επιτρεπόταν ο παραμικρός αντίλογος.
  • Όποιος διατύπωνε διαφορετική θέση εξουδετερωνόταν ποικιλοτρόπως. Αν ήταν δημοσιογράφος απολυόταν και πέρναγε στα αζήτητα. Αν ήταν πολιτικός τον διέβαλαν ή τον γελοιοποιούσαν. 
Αν ήταν συγγραφέας, σκηνοθέτης, καλλιτέχνης, έμπαινε στη μαύρη λίστα. Το όνομα και το έργο του αποκλείονταν από τα κρατικά κανάλια, τα μεγάλα ιδιωτικά και βέβαια τις μεγάλες εφημερίδες.
  • Στο ανθρωπάκι είχαν φορέσει μια αστραφτερή μηντιακή πανοπλία. Και ήταν επιτακτική ανάγκη να μη φανεί ότι αποκάτω δεν υπάρχει τίποτα.  
Κυνηγήθηκαν αρκετοί δημοσιογράφοι και μεταξύ αυτών απολύθηκε από το «Έθνος» που δούλευε χρόνια ο Βασίλης Ραφαηλίδης. Αυτός πήρε ανάποδες και έκανε μήνυση στον πανίσχυρο πρώην εργοδότη του. Οι αιτιάσεις του ήταν δικονομικά σωστές αλλά δεν ήταν δυνατόν να υπάρξουν απτές αποδείξεις. Κατά τον δικηγόρο του χρειαζόταν κάποιους μάρτυρες, κάπως γνωστούς, να καταθέσουν υπέρ του. Ο Βασίλης παρά την εικόνα καυγατζή που εξέπεμπε ήταν ένας πολύ ευγενικός και διακριτικός άνθρωπος. Δεν θέλησε να βαρύνει κανέναν φίλο του. Ήξερε ότι θα σήμαινε τον αποκλεισμό του από τα ΜΜΕ του Σημιταριού. Δεν ζήτησε από κανέναν να πάει μάρτυρας υπέρ του στο δικαστήριο. Αλλά και κανείς δεν προσφέρθηκε. Ίσως κάποιοι να μην το έμαθαν γιατί πουθενά δεν δημοσιοποιήθηκε. Ισχύει κι αυτό. Πήγα εγώ ως μοναδικός μάρτυρας, παρά τις αντιρρήσεις του. Όχι πως υπήρχε πιθανότητα να δικαιωθεί. Αλλά τουλάχιστον εμπόδισα τον Βασίλη να δείρει μέσα στο δικαστήριο τον μάρτυρα κατηγορίας εναντίον του. Ήταν ένας δημοσιογράφος από την ίδια εφημερίδα, δηλωμένος φίλος και θαυμαστής του Βασίλη που αιφνιδίως ανέβλεψε και τον έβγαλε άχρηστο.  
Πηγή:

Στο Blogg αυτό είμαστε υπερήφανοι γιατί με κάποιο τρόπο συντηρώντας την μνήμη, υπερασπιζόμαστε την αλήθεια και αποκαλύπτουμε τα πολιτικά σκύβαλα. Στο blogg θα βρείτε ότι προσπαθεί να κρύψει - ξεχάσει ο "υπερτιμημένος λογιστής", ο Αχυράνθρωπος κατά τον κ. Χαριτόπουλο. Ένα μικρό μπουκέτο εγγραφών για το αρχείο σας.

Ο δρόμος προς την δουλεία....

Σ’ ένα χρόνο εργασίας, οι επτά μήνες πάνε για να πληρωθεί το κράτος. 
Ένας άλλος τρόπος για να δεις το εύρος της φορολογικής κλοπής, αν εργάζεσαι πενθήμερο, σχεδόν από Δευτέρα μέχρι και την Τετάρτη εργάζεσαι για το κράτος, Πέμπτη και Παρασκευή για εσένα και την οικογένεια σου. 

Ο καλός Θεός να προσέχει και να κρατάει γερούς τον Σημίτη, τον Βενιζέλο, τον Σαμαρά και όλους αυτούς τους αναντικατάστατους πολιτικούς.

Ένας γάμος, μια κηδεία


Είναι ισχυρό το ψυχολογικό σοκ που υφίσταται ένας άνθρωπος, όταν είναι αναγκασμένος, από εκεί που ήταν σε γάμο τη μία μέρα, να παρευρεθεί την επόμενη σε κηδεία.

Στο σπίτι Τσίπρα τα σχέδια για παράλληλο νόμισμα, κουπόνια

Η χθεσινή, δεύτερη επέτειος του δημοψηφίσματος του 2015 (που λίγο έλειψε να εξελιχθεί σε ιστορική τραγωδία) επανέφερε στην επικαιρότητα τις ταραγμένες εκείνες μέρες.
Αναπόφευκτα, η οδυνηρή αυτή ανάμνηση συνοδεύθηκε από μία ακόμα προσπάθεια του τότε υπουργού Οικονομικών να μας πείσει ότι το «παράλληλο σύστημα πληρωμών», που σχεδίαζε ήδη πριν υπουργοποιηθεί, θα οδηγούσε στην επικράτηση της κυβέρνησης στο μπρα ντε φερ της με τους δανειστές και στην παραμονή της στην Ευρωζώνη με όρους θεαματικά καλύτερους από αυτούς που περιλαμβάνονται στο τρίτο μνημόνιο.